Jan.01

‘Als ik later oud en rijk ben’… (Deel 4)

‘Als ik later oud en rijk ben’… (Deel 4)

De eerste motorrijles smaakte duidelijk naar meer. Dus werd er informatie ingewonnen: Wat heb ik, naast een echte motor, allemaal nodig om veilig op zo’n tweewieler te kunnen rijden?

In de grote vakantie van 2009 werden eerst de kosten op een rijtje gezet. In die vakantie nam ik ook echte stappen in de richting van het verwezenlijken van die jarenlange droom. We gingen met zijn allen op visite bij Motoport in Rockanje, voor een eerste inventarisatie. Kort daarna ook de Motoport in de Rotterdamse Spaanse Polder. Met behulp van een vriendelijke dame kocht ik een grijze Shubert C2 valhelm, rode motorjas van Goretex, een motorbroek, motorlaarzen en natuurlijk stevige handschoenen.

Schakelen

Trots als een pauw en met alles aan, vertrok ik voor de eerste, echte les direct zelf op de motor, vanaf de rijschool in Hoogvliet naar Spijkenisse. Steve, mijn rijinstructeur, reed er met een andere leerling achteraan. Eerst nog even onwennig met het schakelen, maar het ging steeds beter, die eerste les. Wekelijks één of twee lessen en zowaar ook de bijzondere verrichtingen gingen steeds beter. Het werd winter, er viel veel sneeuw. Na een rijles met een buitentemperatuur van -2o vond ik het wel even welletjes. Na een pauze van een paar weken, begonnen de lessen weer. Ondertussen moest ik ook mijn praktijk examen doen. Dat heb ik even flink onderschat.

“Ik doe het wel ff”,
dacht ik. Dus ging het twee keer volledig mis. De derde keer lukte het prima en haalde ik 47 van de 50 benodigde punten.

 

Heel, veel regen

Dus kon ik me concentreren op de twee praktische examens. Eerst moet je een aantal bijzondere verrichtingen met de lesmotor op een parkeerplaats doen. Mijn eerste poging was aan de Rotterdamse Stadionweg, vlak bij het stadion van Feyenoord. Ik had geen geluk, het was een vreselijke dag: regen, regen en nog eens regen! Ondanks dat Pluvius vreselijk regeerde, probeerde ik het toch maar. Al bij de eerste proef ging het helemaal mis. Ik moest een noodstop maken tussen een paar pionnen door, waar al wat water lag. En verderop een grote plas. Ik maakte de benodigde snelheid van iets meer dan 50 km en ging op het goede moment remmen. Maar krachtig remmen op nat wegdek en een met ABS aan boord is zeker geen pretje! Als je te krachtig in de remmen knijpt, grijpt het ABS systeem in en dat is heel eng! De rempedaal en handgreep gaan als een gek heen en weer. Dus stond ik wel stil, maar niet binnen de gestelde eisen en trillend van de schrik. Ik reed naar de examinator, die al gelijk zag dat het mis was.

“Stop hier maar even!”
Zei hij heel vriendelijk en ook Steve kwam erbij. Na een paar minuten ging het wel weer en ik wilde toch verder. Ik kreeg de opdracht om met 70 km een uitwijkoefening te doen. Helaas ook hier op cruciale plekken weer plassen en ik besloot die oefening niet af te maken. Met lood in de schoenen, heb ik de andere opdrachten wel gedaan. In het achterhoofd had ik de wetenschap dat ik toch al gezakt was.

Gelukt!

Een paar weken later is het prima weer. Steve, een andere examenkandidaat en ik rijden naar Dordrecht. Op het afgesloten parkeerterrein van de FC Dordrecht onderneem ik een tweede poging. Dezelfde twee examinatoren zijn ook aanwezig. We herkennen elkaar en zij stellen mij gerust.

“Dit keer gaat het zeker lukken!”
Zeggen ze in koor. Inderdaad, zonder missers, volbrengen we alle opdrachten en lachend gaan we weer naar huis. Maar het is nog niet gedaan, want nu kan ik pas voor het echte rijexamen op. Het is een paar weken later weer stralend weer, als we met zijn drieën naar Barendrecht rijden. Daar is het CBR gevestigd. De andere kandidaat gaat eerst en zakt als een baksteen. Hij werd door de examinator omschreven als een ’gevaar op de weg’. Daarna moet ik dus! We gaan op weg en alles verloopt heel vlotjes. Op een gegeven moment vergeet is zelfs even, dat ik met een rijexamen bezig ben. “U bent wel een veilige motorrijder. U mag van mij veel veilige kilometers gaan rijden. Maar blijf goed uitkijken, u bent en blijft een kwetsbare weggebruiker,” zegt de goede man en ik heb eindelijk op vrijdagmiddag 2 juni 2010 het felbegeerde roze stukje plastic gehaald.




Plaats een reactie

Comment